Zaman tasarruf edeyim derken aslında başka şeylerden tasarruf ettiğinin kimse farkında değildi. Yaşamlarının gittikçe daha zavallı, daha tekdüze ve daha soğuk geçtiğini kavramak istemiyorlardı. Bu gerçeği sadece çocuklar, taa yüreklerinde hissettiler. Çünkü artık kimsenin onlara ayıracak zamanı yoktu.
Hayal kurmak, suç işlemekten farksızdı. En dayanamadıkları şeyse sessizlikti. Çünkü sessizlikte gerçek yaşantılarının nasıl olduğunun farkına varıp korkuya kapılıyorlardı ve hemen gürültüye başlıyorlardı. Tabii, öyle bir çocuk bahçesinden gelen neşeli bir gürültü değildi bu. Büyük kenti günden güne dolduran, sinir bozucu, huzursuz edici bir gürültüydü...
Oyaq olduğu dəqiqələrin birində bir tibb bacısı ondan soruşdu:
– Bəs necə olduğunu bilmək istəmirsən?
– Necə olduğumu artıq bilirəm, –
Veronika cavab verdi. – Və bunun zahirən
bədənimdə nə baş verməsi ilə heç bir əlaqəsi yoxdur; əsas olan daxili aləmimdə baş verənlərdir.
Və günlərin birində belə nəticəyə gələcəyəm ki, həyat belədir: narahat olmağa dəyməz, onsuz da heç bir şey dəyişməyəcək. Və mən də bunları qəbul edəcəyəm".