“Dönecek bir yer yok ki, orada bir hayat olsun.” Kelimeleri keskin ve acımasızdı. Benim gözlerim yaşarır gibi oldu. Gözlerimin yaşarmasına şaşırdım çünkü hayatımda hiç yerimden edilmemiştim. Bana ne oluyordu, danışan bu kadar net ve soğuk bir şekilde sadece gerçekleri dile dökerken?
.
.
Sonra fark ettim ki danışan soğuk ve mesafeli değil, öfkeliydi.
.
.
.
Belki de öfkesinin altındaki derin acısı da bir yerlerden sızıp bana kadar gelmişti.