Aşkla nefret arasında çok ince bir çizgi vardır. Bazen aşk insan ruhunu azat ederken aynı anda boğa bilir de. O ince çizginin üzerinde kafam beni nefrete kalbimse aşka doğru çekerken bir fil kadar zarif yürüyordum. Bu yolculukta çok kez sendeledim zaman zaman da düştüm. Ama hiçbiri çok fazla sürmedi.
Çocuklardan nefret edişimin ikinci nedeni de buydu. Insanın başından beri içten içe bildiği , hiç bir zaman itiraf etmediği ve asla duymak istemediği her şeyi tüm açıklığıyla söylemeleriydi.
Anılarımız, onlarla tek ilişkimiz. Onlara, aklımızda tekrar tekrar sarıla bilir, onları öpebilir, onlarla birlikte gülüp ağlaya biliriz. Anılar sahip olunacak en değerli varlıklar.