Bahtiyar Vahapzade
Unutmaq istərəm!..
Özüm özümdən,
Bir daha ayrılıb haçalanmayım.
Gecələr yatıram bir fikirlə mən:
Səni düşünməyim,səni anmayım!..
Bu elə qayğı ki, bu elə qəm ki,
Azdırar yüz illik yolundan səni.
Səhər də,axşam da düşünürəm ki,
Gərək düşünməyim heç zaman səni.
Unudar fikirdə,xəyalda,təkcə
Unutmaz ürəkdə.sevən-sevəni.
Mən özüm-özümə unut dedikcə,
Özümü unudub tapiram səni...
“Unudum. -deyirəm,ancaq nə fayda!..
Yadimdan çıxmamış düşürsən yada.
Eşqimin odunu söndürə bilmir,
Qəzəbim sel kimi aşıb daşsa da.
I imagine a world
where I am good enough for my mother.
I imagine a world where just being myself didn't disappoint her and no matter my failures she was proud of me.
I imagine a world where I don't have to heal from the pain caused by my mother.
a world where I was protected from trauma, not fed it fresh from the womb.
Yağışı sevirəm. Əksər insana ürək sıxıcı gələn boz səmanı, buludları da sevirəm. Ən çox sevdiyim masmavi səmadan daha çox sevirəm bəlkə. Çünkü o boz rəng bizə öz içimizdəki əsl rəngləri üzə çıxarmağa imkan verir. O boz dünyanı hansı rəngdə boyamaq bizim öhdəmizə düşür.