İnsanları, çektikleri acıları, hastalıkları daha çok gördükçe; insanlar için daha çok üzülmeye, onlara daha çok acımaya , çok daha hoşgörülü olmaya başladım.
“Kendimi sık sık Bayan Leidner’ı ve onun aslında nasıl bir insan olduğunu düşünmekten alıkoyamıyorum…. Bazen çok kötü,korkunç bir kandınmış hissine kapılıyorum; ama sonra bana karşı ne kadar nazik ve iyi olduğunu anımsıyorum…İşte böyle anlarda onun kınanacak değil, aslında acınacak bir insan olduğu kanısına varıyorum.”