"Ben ölümsüzmüşüm gibi hareket ederim," dedi.
Karşılık verdim:
«Bense, her an ölecekmişim gibi davranırım!» İkimizden hangimiz haklıydık patron?
Zorba yenmiş yenmiş baktı bana :
— Haydi söyle bakalım? dedi.
Susuyordum. İki yol da sarp ve çetindi; ikisi de insanı doruğa çıkarabilirdi.
İnsanın ölüm yokmuş gibi hareket etmesiyle, aklında her an ölüm olduğu halde hareket etmesi, belki aynı şeydi, ama, o zaman bunu bilmiyordum daha.
Daha iyi bir insan olduğumu iddia edecek cesaretim yok elbette, ama daha mutlu bir insan olduğumu biliyorum, çünkü o buz
gibi donuk hayatım için yeni bir anlam buldum, yaşamın kendisinden
başka bir sözcükle açıklayamayacağım bir anlam.