Insanlar karşılıklı birbirini kandırıyor, yetmezmiş gibi, nasıl oluyorsa, asla yara almıyor ve karşılıklı kandırıldıklarının bile farkına varmıyorlardı sanki. İnsanların hayatları gerçekten ustaca, olabildiğine saf, neşeli ve mutlu güvensizlik örnekleri ile baştan sona kaplanmıştı, diye düşünüyorum.
Benim mutluluk kavramımla dünyadaki tüm insanları mutluluk kavramı sanki farklıymış gibi bir huzursuzluk içindeydim. Hatta bu huzursuzluk sebebiyle her gece, bir sağa bir sola dönüyor, homurdanıyor, delirecek gibi oluyordum. Mutlu muydum acaba?