Beren
@Siarnaq
Öğrenci
Süleyman Demirel Üniversitesi
14 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tanrı, insanı Tanrının yüceliğini kavraması ve ona ibadet etmesi için yarattı. Daima, insanın ne olduğunu ve ne kadar var olduğunu bilmesini istedi. Sevmeli, merhamet etmeli, gülümsemeli ve alçakgönüllü olmalıydı insan. Tanri insanın kibre bulaşmasını istemedi zira kibir onu tüm bu değerlerden alıkoyacak olan korkutucu bir yanlıştı.
Jules Verne, Zacharius Usta'da yalnızca tek bir fikri tüm yönleriyle gözler önüne seriyor: kibir insanın zihnini ve ötesinde tüm benliğini ele geçiren lanetli bir yok oluştur.
Zacharius Usta Cenevre'de yaşayan oldukça yetenekli bir saat ustasi. Öyle ki zamanın doğru ayarlanmasını sağlayan "saat maşasını" icat ediyor ve bu buluş onu zamanın yaratıcısı olduğuna inandırıyor. Zamanın insan hayatında yer etmiş olan önemli varlığının yaratıcısı olduğunu bilmek onu yüceltiyor ve tanrıdan bir farkı olmadığına inanıyor. Onun kadar büyük, onun kadar yüksek ve onun kadar sonsuz. Bu yanlış düşünceler onu yavaş yavaş kibrin can alıcı girdabına sürüklüyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Küçük Kadınlar, Amerikan İç Savaşı esnasında küçük bir kentte yaşayan dört kız kardeşi anlatıyor. Aynı anda hem babasızlıkla, hem yoksullukla, hem de kendileriyle mücadele eden March kardeşler okurken öyle sıcak ve içten dakikalar
sundu ki bana o sayfalardan kopmayı hiç istemedim. Meg'in zarafeti,
Jo'nun özgür ruhu, Amy'nin asaleti, Beth'in narin kalbi... Marmee'nin
onlara her koşulda yol göstermesi ve kızlarının hiç çekinmeden ona
kalplerini açması bu güzel kadına her sayfada biraz daha bağlanmama
neden oldu.
Onların emek vermeyi, fedakarlık etmeyi, öfkeleriyle başa çıkmayı, erdemli olmayı ve her canliya sevgiyle yaklaşmayı öğrenmelerini, büyümelerini izlemek sanırım bana da biraz ilham vermişti. Bir de ne olursa olsun her zaman kendileriyle mutlu olmayı bilmeleri ve her daim kendilerini en iyi şekilde yansıtmaları benim de bazı konularda kendimi fark etmemi sağladı.
Laurie ve Bay Laurance ile olan samimi ve saygı değer dostluklarını okumaksa öylesine güzeldi ki aralarında olmayı tüm kalbimle istemiştim. Onlarla kırlarda koşmak, ormanda piknik yapmak, yemek pişirmek, dikiş dikmek ve kitap okumak.
Kadınlar üzerindeki fikirlerin yanlışlığını, düzgün aile yapısının nasıl olması gerektiğini ve savaşın halk üzerindeki etkisini anlatan bu eser her kesime "ben buradayım" dercesine sesleniyor ve bence yüz elli üç yıldır ayakta kalmasının en büyük nedeni bu.
Katil Kim?
Birbiriyle hiçbir bağlantısı olmayan on kişi farklı farklı nedenlerle sadece lüks bir malikhaneden başka hiçbir şeyin bulunmadığı Zenci Adası'na davet ediliyor. Adaya ulaşmanın tek yoluysa bir kayık. Adaya varan davetliler ev sahibinin orada olmadığını ve daha sonra geleceğini öğreniyorlar fakat her biri birbirinin çağrılma nedenini öğrendiğinde işler değişiyor. Salondaki gramafondan gelen gizemli bir ses evdeki on kişiyi bazı cinayetlerden sorumlu tutuyor ve eski bir şiire göre davetliler teker teker öldürülüyor.
Son sayfayı okuyana kadar katilin kim olduğuna dair bir sürü teori vardi kafamda ve her bir cinayet işlendiğinde oklarım başkasını gösteriyordu. Okurken elimden hiç bırakmak istemediğim için katilin kim olduğuna dair uzun uzun düşünmemiştim çünkü olaylar çok seri ilerliyordu ve kendimi alıkoymak istemiyordum. Ama gerçekten katili bulmak için çabaladım, bulamadım orası ayrı. Fakat bıraktığı mektubu okuduğumda oldukça şaşırmıştım çünkü o ismi eleyeli çok olmuştu ve katilin o olduğunu öğrenmek gerçekten şaşırtıcıydı. Cinayetleri işleme nedeni ise bir o kadar vahşice.
Gel gelelim elime alıp da okuduğum ilk Agatha Christie kitabıydı ve acemi yanıma denk gelmiş olacak ki pek de sıcak bakmamıştım fakat okumayı bitirdiğimde mutlaka devamının gelmesi gerektiğini söyledim kendime. Anlatımı sade ve akıcıydı. Tamamen olay odaklı olduğu için film izler gibi geçmişti fakat olayın içine sıkıştırılmış birkaç düşüngü oldukça etkileyiciydi bence.
Bavulları hazırlayın, istikamet Zenci Adası!
Efsuncu Baba
"Din, nurlar içinde nihayetsiz bir rahmetin, şefaatin tecellisiydi." demişti Aliye, dinin kalple, inançla ve saygı dolu bir bağlılıkla yapıldığını söylemişti. Düşünmeden, incelemeden yalnızca karmaşayla yapılan inanç, sorgulamadan yürünen yol ve yola benzeyen karamsar uçurumlar; bunlar yalnızca garip birer karanlıktan ibaretti. İçten içe zehirleyen ve yalnızca huzursuzluk vaad eden davranışlar...
Ebulfazl Enveri, daima tılsımla ve simyayla uğraşan, etrafi tarafından "divane" sıfatıyla nitelendirilen bir adam. Dünyayı daima batıl inançlarla, uğurlar, uğursuzluklar ve dünyevi olmayan varlıklarla bağdaştırıyor. Bir gün babasından ona kalan kütüphanede eline bir kitap geçiyor. Bu kitap ona, büyülü bir definenin yerini bildirdiğini söylüyor ve Ebulfazl Enveri bu defineyi aramaya koyuluyor. Ve bu sırada ona iplikçilikle uğraşan Kirkor ve Agop isimli iki Ermeni katılıyor. Defineyi bulmak için türlü maceralardan geçiyorlar fakat hiçbiri o kitabın arkasındaki aldatmacayi fark edemiyor.
Son üç sayfaya gelene kadar aslında kitaba pek de isinamamıştım. Fazlaca diyaloglar hâlinde ilerliyordu ve çok da çarpıçı yazılar yoktu, biraz trajikomedi tadındaydı yani. Neyden bahsetildiğini anlamıştım ama yine de o klasik tadını alamamıştım öykünün içinde. Özellikle ilk sayfalarda Agop ve Kirkor arasında geçen "goygoy" tarzı sohbet gerçekten bana ne okuduğumu sorgulattı. Ama sonra sonunu merak ettiğim için okumaya devam ettim ve iyi ki de etmişim. Öykü belki o kadar tatlı değildi ama Gürpınar'ın son sayfalardaki yazıları gerçekten biliçlendirici ve aydınlatıcı yazılardı. Genel bir insanlık eleştirisi ve "inanç" kavramı üzerindeki gerçekliğin değerlendirilmesi adına yazılmış güzel bir eserdi.