Sibel eldek
@Sibelkov
İvan İlyiç'e Amentü okudum.
Kapıyı açsan yeter
sahnede bir kadın, arkadaşı için yalvarır:
“Sadece kapıyı açsan yeter…”Anlatımız kuşu kurtarmakla başlıyor ve sadece kapıyı açmak yeterlidir kahramanlığa.
Ama açık olan kapıdan dışarı çıkan bir kuş değildir.
Çünkü kurtarılmak istenen şey bir insan değil, bir suçun yükü,
bir hafızanın ağırlığı,
bir vedasızlık,
ve bir çocuk cesedidir.
Han Kang, kuşları anlatmaz.
Toprağa gömülmüş kemikleri,
gömülememiş ölümleri,
ve annelerin susturulmuş ağıtlarını anlatır.
Bu kitapta hiç kimse ölmeden gitmez.
Ama hiç kimse de tam olarak hayatta kalmaz.
Konuşanlar kadar, konuşmayanlar da suç ortağıdır.
Bu kitap bir hikâye değil.
Bu kitap, bedene kazınmış bir suç belgesi.
Ve Han Kang diyor ki:
Vedalaşmayı beklemeyin. Çünkü bazı şeylere ancak sessizlikle tanıklık edilir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Gideni uğurlayamayanın içinde bir kapı hep açık kalır. O kapıdan ne zaman rüzgar esse, o eksik veda hatırlanır.”
“Veda edemediklerimiz rüyalarımızda geri gelir. Hep bir cümle eksik, hep bir el havada kalır.”
“Bir şeyleri geride bırakmak için ‘hoşça kal’ demek gerekiyordu. Ama biz sadece susuyorduk.”
“Veda etmedim. Çünkü o gün neyin sona erdiğini bile anlayamadım.”