Reklam
Asla beraber olamayacağız..
Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız, aynı masada oturmayacağız hatta aynı şehirde bile oturmayacağız. Belki bir gün son kez görüşeceğiz ikimiz de, bunun son olduğundan habersiz son kez el ele gezeceğiz, belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi, yine beraber planlar yapıp tutamayacağımız son sözleri vereceğiz birbirimize ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün, sonra aramıza şehirler girecek hiç karşılaşmayacağız tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra da belki birimiz öleceğiz diğerimiz hiç bilmeyecek o kadar, bitti işte..
Ne bileyim, burada kalmaya pek bi niyetim yok. Sevmiyorum buraları..
Dar kafalı, hoşgörüsüz, bezelye taneleri gibi birbirine benzeyen bir sürü insan dediğimiz yaratıklar..
Sen bilmezsin ama Oğuz Atay demişti, sevmek yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. İşte ben o büyük işe kalkıştım. Seni sevmek gibi büyük kocaman bir iş.. yanımdayken gülümsemesine bakıp içinden 'Bu şimdi benim mi' diye çaktırmadan sevinmek, ya da aradan çok zaman geçer bazen bir kaç mevsim, bir kaç insan, bir kaç anı, bir kaç acı.. her şey biter, hesaplar ödenir, defter kapanır. Sonra olmadık zamanda, olmadık bir yerde saçma sapan bir karşılaşma olur. Sonra... Sonra bir şey olmaz. Çünkü hesap etmediğin bir kalbin vardır, o ne ayların ne yılların geçmesine aldırış etmeden ilk gün gibi taptaze seviyordur.. omuzdan öpmek diye bir şey vardır. Yüküne ortağım der gibi. Öyle güzel.. eğer bu aşk değilse ben sana daha önce kimsenin kimseye olmadığı bir şey oldum.. ❣️
Reklam