Bu, maneviliğin şimdiki bozgununu hazırlayan ahmakça bir tabiata dönüşün ilk devreleridir. Asırlar sonra, zamanımızda, şehirleri geceleyin nura boğan elektriğin ruhlarımızdaki karanlığı arttıracağını sezemeyen bir çağın emekleme yıllarında, bu çizgi, varış değil, kalkış noktasını buluyor.
Ey, İran halkı! Eğer sen özgürlüğün tadını tatmış ve insan haklarından haberdar olsaydın, bugün içinde bulunduğun yüz kızartıcı bir kölelikten farksız durumuna razı olmazdın; ilerlemeye bilime yönelir, kendinde masonluğa yer verir, kulüpler kurar, mitingler düzenler, ulusal meclisini açar, güç ve düşünce birliğine götürecek her türlü aracı arar bulurdun ve sonunda kendini zorba yönetimin zulmünden kurtarırdın...
Ben ne gelme ne de gitme istencine sahibim, o halde bana geliş ve gidişimin amacının sorulması yersizdir.