Şifa
@Sifito
Şu anda okuduğu kitap
“Timşel!”*
Eğer istersen yapabilirsin…
İnsan bir yönde fazla ilerlerse terazide otomatik bir kol hareket ediyor ve denge tekrar mı sağlanıyordu?
…
Çok zenginler birtakım zavallı garibanlardır. Acaba doğru mu bu, diye düşündü. Bazen öyle davranıyorlardı gerçekten.
Dünyayı kökünden sökmesi gerekse de mutlaka kendi istediği gibi sonuçlandırmaya kararlıydı.
…
İnsan çocukken her şeyin merkezi oluyor. Her olay onunla ilgili. Başka insanlar mı? Onlar konuşmak için sunulmuş hayaletler sadece. Ama büyüyünce yerini buluyorsun, kendi boyut ve şekline bürünüyorsun. İçinden bir şeyler başkasına aktarılıyor, başkalarından bir şeyler de sana. Eskisine göre kötü ama aynı zamanda daha iyi.
Adam’ın herhangi bir namussuzluk yapması mümkün değildi. İstediği şey yoktu. Namussuz olmak için bir şey arzulamak gerekir.
Savaşta ölmenin haysiyetli bir yanı yoktur. Genellikle insanın eti ve sıvıları her yana sıçrar, sonuç pisliktir, ama telgrafı alan ailenin üzerine çöken keder, o çaresiz, umutsuz keder, çok büyük ve nerdeyse hoş bir haysiyet barınırdır. Söylenecek, yapılacak bir şey yoktur ve tek umut vardır -umarım çok acı çekmemiştir-; o da ne kimsesiz ve seçeneksiz bir umuttur. Şurası bir gerçek ki, bazı insanlar kederin tadı kaçmaya başladığında onu usulca gurura doğru itelediler ve kayıplarından dolayı kendilerini giderek daha önemli hissettiler.