Aşk ile irade bir görev ve bir başarı olarak birleşmiştir. İnsanoğlu için daha güçlü olan gereksinim kendi başına sekse değil, ilişkiyedir, yakınlığadır, kabullenmeyedir ve onaylanmayadır.
İnsan evrimini gördüğümüz yer işte dürtüden arzuya olan bu dönüşümdür. Aşkın kişisel olduğunu görürüz. Aşk yalnızca bir gereksinim olsaydı, kişisel hale gelmezdi ve irade işin içine girmezdi: Seçimler ve özbilinçli özgürlüğün diğer yönleri ortaya çıkmazdı. Kişi yalnızca gereksinimlerini karşılardı.