... yeni yeni çıkmaya başladığımızda ona yolladığım o kahrolası şiir geliyor. 'Karbeyazım, gül yanaklım, / Yeşil gözlüm, al dudaklım.' Of Allah'ım -nasıl utanıyorum- bu şiir bana onu anımsatıyordu. Gözleri yeşil değildi, kahrolası --deniz kabukları gibiydi gözleri, Allah aşkına- ama şiir yine de onu anımsatıyordu... Ne bileyim. Konuşmanın ne yararı var? Aklımı kaçıracağım.