Enver
@Simdiveburada
147 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Sanatları hikayeler anlatarak dünyalar kurmaktı. Ne şarlatan ne de mistiktiler ne de dilenciydiler benim insanlarım. onların hepsi işlerinin büyük ustası, ekmeklerini sözleriyle kazanan onurlu kişilerdi. Ve yarı kutsal kişiydiler üstelik de… 
İnsanın başı sıkıştıkça kendisine daha çok bir düş dünyası kurup oraya sığmıyor mu? Bu dünya her şeyiyle insana yeterli, eksiksiz bir dünya mı? İnsanoğlu her yönüyle doyumlu olabiliyor mu, ulaşamadığı, düşleyerek yaşadığı bir dünya yok mu?  korku, sevgiyi, güzel şeyleri, aşkı düşsel olaraktan yeniden yaratıp, yarattığının cennetinde ya da cehenneminde yaşamıyor mu? Benim romanlarımdaki düşseli böyle yorumlasak daha genel bir görüşle daha doğru olmaz mı? 
Daha sonra bir de Kurtalan tren istasyonunda sıraverdi dizilmiş, on beş yirmi yaşlı kavalcıyı kaval çalarken dinledim. Yolcular, onların önlerindeki mendilin içine para atıyorlardı. Birkaç saat bu kavalcıları dinledim, oradan geçen bir tek kişinin bile kavalcıların mendiline para atmazlık ettiğini görmedim.
Ben köyden ayrılıp şehre düşünce çocukların çocuk olduğunu anladım. Elbette çocuktuk biz de… Ama hiç kimse bize küçültücü bir davranışta bulunmadı. Bizim köyde çocuklar da insandı.