Aziz Yıldız
@Simurg
H. Rider Haggard'ın romanlarında, Joseph Conrad'ın yapıtlarında ve aslında batılılarca kaleme alınmış tüm seyahat yazılarında Avrupalıların çıplaklığın sabit anlamlarına saplanıp kaldıklarını görürüz. Çıplak yahut yarı çıplak bir beden olsa olsa çocuksu bir saflığın yahut dizginlenememiş bir erotizmin işaretidir, fakat bakan kişinin röntgencilik eğiliminin bir göstergesi değildir asla.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Amerikan edebiyatının büyük bölümünde, olay örgüsünde ailevi bir krize gereksinim duyulduğunda, melezleşme buna en uygun zemini oluşturuverir; zira iki farklı ırktan insanın kendi rızalarıyla cinsel ilişkiye girmeleri kadar mide bulandırıcı başka bir şey daha yoktur.
Yabancı olanın halinden anlamak tehlikelidir çünkü yabancıya dönüşme ihtimalini içinde taşır. Kişinin ırkı vasıtasıyla elde ettiği statüyü kaybetmesi demek kabul görmüş ve değer atfedilmiş farklılığını kaybetmesi demektir.
Bilimsel ırkçılığın amaçlarından biri kişinin kendini tanımlayabilmesine yarayacak bir yabancı saptamaktır Ayrıca kişi, bilimsel ırkçılık sayesinde Ötekileştirilenin sınıflandırılmış farklılığını aşağılamadan kendi farklılığını koruyabilir, hatta bu farklılığın sunduğu avantajların keyfini sürebilir. Kuşkusuz, edebiyat özellikle kişinin kendini nasıl tanımladığını görmemizi, bu tanım üzerine uzun uzun düşünmemizi sağlar; bu tanıma ulaşmak için kullanılan yöntemleri bazen eleştirerek bazen de destekleyerek gözler önüne serer.
