Aziz Yıldız
@Simurg
Esasen, bireysel özgürlüğe azami önem veren, ama aynı zamanda belirli bir davranış homojenliğine bağımlı olacak kadar karmaşık ve bileşik bir dünyada bireysel "ilerici" ruhumuzu pohpohlayan, fakat buna uygun hareket etmek konusunda cesaretimizi kıran anlatılar geliştirmemiz mantıklı sayılır.
Reklam
Mutsuzluğumuzu tasvir edip tadını çıkarma becerimizden o kadar memnunuz ki, olayları başka türlü ele almanın bir yolunu bulmak önemli bile görünmüyor.
Sanıyorum bizim kaderimiz daha yıllar boyunca edebi hastalığımızı sürdürmek. İnsanın kendini mutsuzluğunun niteliği konusunda tebrik etmesi zordur.
Kimlik büyük ölçüde yeni bir durumla, yeni bir kitapla karşı karşıya kaldığımızda verdiğimiz tepkilerin şablonu meselesidir. Elbette tarafsızlık fikri hayalden ibarettir. Anlatılar bağlamında tarafsızlık, hiçbir yerden bakmamak, hiç kimse olmamak anlamına gelirdi.
.. ucuz romandan Proust'a tırmanan bir yol fikri, dar görüşlü okurların ellerinden tutup onları İtalyanların deyişiyle ahırdan yıldızlara götüren sevecen eğitimciye fırsat tanır. Dikkatli okuma ve eleştirel çözümleme gibi muhtemelen köhne becerilerin esasen önemli bir toplumsal role sahip olduğu bir düzen önermek iyi bir şeydir.