Bunu anlıyordum ama aslında anlamak istemiyordum; bilinmeyen yollara karşı ne kadar huzursuz olduğumu, belirsizlikle karşılaşınca nasıl gerildiğimi… İşler plana göre gitmediğinde nasıl dağıldığımı. Belki de bunun nedeni, annemin bir planının olmamasıydı.
İlk kez geçmiş ustalıkla sakladığımı fark ettim; tüm bu acı dolu anıları zihnimin en ücra köşesine itmiş, kapıyı kilitlemiş, anahtarı da fırlatıp atmıştım. Ama şimdi o kapı ardına kadar açılmıştı… ve her şey burada, dikkatimi çekmek için adeta sıraya girmişti.