Simurg
@Simurg_____
'in vino veritas in aqua sanitas'
Şu anda okuduğu kitap
ALS hastalarının yaşam öyküleri istisnasız bir şekilde çocuklukta duygusal yoksunluk veya kayıptan bahsetmektedir. ALS hastalarının kişiliğinde ön plana çıkan özellikler, her şeyi her zaman kendi başına, yardım almadan yapmak, yardım ihtiyacını kabullenmekte isteksizlik ve ister fiziksel ister duygusal olsun acının inkarı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ALS Hastalığı
"Başkalarının yardımına başvurmadan durmaksızın sıkı bir şekilde çalışmak yaygın bir özellik" diye kayıt düşürmüş. Öyle görünüyor ki korku, kaygı ve üzüntü...sürekli inkar edilmekte bastırılmakta ve soyutlanmaktadır...Çoğu hasta neşeli olmayı bir gereklilik gibi görmektedir.
Tıpkı hiçbir yere kaçamayan denek hayvanları gibi insanlar da sağlığa zararlı yaşam tarzları ve duygusal kalıplar içerisine hapsediyor kendisini. Öyle görünüyor ki ekonomik kalkınma seviyesi ne kadar yüksek olursa duygusal gerçekliklerimize karşı daha çok uyutuluyoruz. Bedenimizde ne olup bittiğini artık hissedemiyoruz ve dolayısıyla kendimizi koruyacak şekilde hareket edemiyoruz
Kaç veya savaş alarm tepkisi bugün de ilk başta kendisine yüklenen aynı amaç açılımına hizmet etmektedir. Hayatta kalmamızı sağlamak. *Fakat gelin görün ki bizler, uyarı sistemimizi oluşturmak üzere tasarlanmış içgüdülerle temasımızı kaybettik.* Vücut bir stres yanıtı geliştiriyor fakat zihin tehdidin farkında bile değil. Sıkıntıyı pek az fark etmemize veya hiç fark etmememize rağmen fizyolojik olarak stresli durumlara sokuyoruz kendimizi.
Sklerodermaya yakalanan insanların her şeyi hep kontrol altında tutmak isteyen insanlar olduğuna dair birçok yazı okudum. Bütün yaşantım boyunca kontrol hep bendeydi, her şeyle ben ilgileniyordum. Bu hastalıkla birlikte birdenbire kontrolü tamamen kaybediyorsunuz.