Evet! Prometheus ateşinin cezası budur işte! Katlanacaksın bu kasvete, hatta seveceksin onu; sorulara, kuşkulara saygı duyacaksın: Hayatın fazla gelen, taşan lüksüdür bunlar. Daha çok da kaba arzuların olmadığı mutluluğun doruğunda bulunurlar.
Sorularına cevap bulamayacağın dipsiz bir uçuruma indiriyorlar seni, hayata tekrar büyük bir sevgiyle bakmak zorunda kalıyorsun...Onların uyumalarına engel olmalarını istiyorlarmış gibi, kendileriyle savaşmaya çağırıyorlar seni...
Gerçek güzelliği hiçbir zaman kaybolmayan, palyaço kıyafeti giymeyen, görünümü değişen, ama hiçbir zaman sönmeyen o sevgiyi nerede aramalı? Her yere dağılan, güzelliğiyle her şeyi saran bu hayat suyunun rengi nedir?
Bütün bunlar çok güzel olabilirdi: Bir hayalperest değildi Ştolz. Obvlomov'un (ama başka nedenlerle) istemediği gibi, o da coşkun tutkular istemiyordu. Onun istediği, duyguların sakin akmaya başlamadan önce kana kana içilmek üzere kaynağından taşarak çıkmaları ve sonra ömür boyu, bu mutluluğun hangi kaynaktan geldiğini hatırlamaktı.