Bu ölçüde aşırı olmayan -ya da daha üstü kapalı- çarpıtmalara insanlararası ilişkilerde çok rastlanır. Ne kadar çok ana baba çocuklarının tepkilerini çocuğun kendisi için, kendi başına duydukları olarak görüp ilgilenmek yerine çocuğun söz dinlemesi, kendilerinin hoşuna gitmesi, kendilerine övünç kaynağı olması olarak yorumlar bu tepkileri? Annelerinden kopamadıkları için kaç koca, karılarının en normal isteklerine özgürlüklerinin kısıtlanması gözüyle bakıp karılarını yetkeci kişiler olarak görür? Kaç kadın kocasını, çocukken kafasında yarattığı o pırıl pırıl şövalyeye benzemediği için silik ve aptal bulur?