Duvardaki gölgem tıpkı bir baykuş gölgesiydi ve iki büklüm eğilmiş, yazdıklarımı dikkatle okuyordu. Anlıyordu besbelli; bir o anlayabilirdi. Göz ucuyla gölgeme baktıkça korkuyordum.
Reklam
"Derdin öyle derin ki, gözlerinin ta derinlerinde. Ağlayınca gözyaşın gözlerinin derinlerinden geliyor, yoksa akmazdı gözyaşların!.."
ne beni diriler dünyasına bağlayan bir şey
vardı, ne de ölümdeki unutmadan, huzurdan yararlandığım.
Acaba bir baştan bir başa hayat, gülünç bir
kıssa, inanılmaz ve ahmakça bir masal değil midir?
Reklam