Senin o karanlık dediğin şeyden herkeste var canım.alayı da karanlığı ile yaşayıp karanlığıyla ölüyor. televizyonda söylüyorlardı geçen, karadelikler yakınlarındaki insanlardan kopan parçaları yutarak büyüyorlarmış,tıpkı insanlar gibi. insanlar da içlerinin karanlığını,ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor.anlasana,herkes birbirinin katili.ama sorsan, herkes çoban yıldızı herkes incitildi,herkes ağlatıldı. peki o zaman inciten kim,kim kırdı bunca insanı? şunu sok kafana artık, kötülük bu türün hamurunda var.
Allah ölüm acısını dağlara vermiş, taşıyamayıp yıkılmış. nehirlere vermiş, ağlamaktan kurumuş. rüzgarlara vermiş, esmiş esmiş tükenmiş en sonunda dile gelerek al bu acıyı dayanamıyoruz diye Allah'a yalvarmışlar. Allah ölüm acısını onlardan almış biz insanlara vermiş insanoğlu arsızmış çabuk unutulmuş çabuk alışırmış dağları yıkan nehirleri kurutan rüzgarları tüketen ölüm acısı insanı tüketmemiş insan acının ilk haliyle kavrulmuş,kavrulmuş ama zamanla alışmış.