Sinem Aydoğan
@Sinemaydogan
Okuyorum çünkü öldüğüm zaman tek bir hayat değil, yüzlerce hayat yaşamış olmak istiyorum.
446 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar okunur, bazıları ise insanın içine yerleşir. İçimizdeki Şeytan benim için ikinci türden bir eser oldu. Sayfalar ilerledikçe yalnızca Ömer’i, Macide’yi ya da onların hikâyesini okumadım; insanın kendi içindeki çatışmaları, korkuları ve kaçışlarını da gördüm. Hatta zaman zaman kitabın satırlarında kendime rastladım.
Sabahattin Ali’nin kalemi her zamanki gibi sade ama bir o kadar da derin. İlk bakışta bir aşk hikâyesi anlatıyormuş gibi görünse de romanın özü çok daha farklı bir yerde duruyor. Bu eser, insanın hayatındaki başarısızlıkların, yanlış kararların ve eksik kalan cesaretinin hesabını kimin vereceğini sorguluyor.
Ömer karakteri beni en çok düşündüren karakterlerden biri oldu. Çünkü onun hataları büyük kötülüklerden değil, küçük korkulardan doğuyor. Kararsızlığı, sorumluluk almaktan kaçışı ve sürekli bir suçlu arayışı aslında birçok insanın zaman zaman düştüğü bir çıkmazı temsil ediyor. Roman boyunca Ömer’in dilinden düşmeyen “içimizdeki şeytan” kavramı, aslında insanın kendi iradesizliğinden başka bir şey değil. Sabahattin Ali burada çok çarpıcı bir gerçekle yüzleştiriyor bizi: Bazen hayatımızdaki en büyük engel dış dünyada değil, kendi içimizde sakladığımız korkular oluyor.
Macide ise romanın en sevdiğim karakteriydi. Saflığıyla, iyi niyetiyle ve sevgisiyle hikâyenin vicdanını temsil ediyor. Onun yaşadığı hayal kırıklıkları yalnızca bir kadının kırılan umutları değil, aynı zamanda güvenin ve sevginin sınandığı anlar olarak da okunabilir.
Romanın en etkileyici taraflarından biri de dönemin aydın çevrelerine yönelttiği eleştirilerdi. Sabahattin Ali, fikir sahibi görünmeye çalışan ama aslında çıkarlarının peşinden giden insanları öyle ustalıkla anlatıyor ki kitabın yazıldığı yıllarla bugün arasında neredeyse hiçbir fark olmadığını hissediyorsunuz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tess Gerritsen’in Mefisto Kulübü, serinin önceki kitaplarından ayrılan ve okuru yalnızca bir cinayetin değil, insanlığın yüzyıllardır peşinden sürüklendiği karanlık inançların da izini sürmeye davet eden bir roman. Yazar bu kez polisiye gerilimin sınırlarını genişleterek okültizm, şeytan kültleri, dini semboller ve tarihsel göndermelerle örülü daha karmaşık bir anlatı kuruyor.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, gerilimini yalnızca katilin kim olduğu sorusundan almaması. Hikâye ilerledikçe cinayetlerin ardındaki sembollerin anlamı, geçmişle kurulan bağlantılar ve Mefisto Kulübü’nün sırları en az soruşturmanın kendisi kadar merak uyandırıyor. Bu durum romanı klasik polisiyeden uzaklaştırıp araştırma ve keşif duygusunun ağır bastığı bir yapıya dönüştürmüş.
Jane Rizzoli ve Maura Isles ikilisi yine hikâyenin merkezinde yer alsa da bu kitapta karakterlerden çok atmosfer ön plana çıkıyor. Gerritsen’in yarattığı karanlık ve tedirgin edici hava, olayların geçtiği mekânlardan kullanılan sembollere kadar her ayrıntıda hissediliyor. Özellikle dini metinlere, efsanelere ve tarihsel olaylara yapılan göndermeler romanın derinliğini artırırken, okuru sürekli olarak gerçek ile hurafe arasındaki çizgiyi sorgulamaya itiyor.
Kitabın sevdiğim yönlerinden biri de korku unsurlarını abartıya kaçmadan kullanması oldu. Yazar doğaüstü bir hikâye anlatmak yerine insanların korkularını, saplantılarını ve inançlarını merkeze koyarak çok daha etkili bir gerilim yaratıyor. Bu nedenle roman yalnızca polisiye değil, aynı zamanda insan psikolojisinin karanlık taraflarına dair de güçlü gözlemler içeriyor.
Bununla birlikte bazı bölümlerde bilgi aktarımının yoğunlaştığını ve temponun zaman zaman yavaşladığını hissettim. Ancak verilen ayrıntılar romanın finaline yaklaştıkça anlam kazandığı için
Tess Gerritsen’in kitaplarında gerilimin dozuna artık alıştığımı sanıyordum ama Rehine yine bunu başardı. Rizzoli ve Isles serisinin önceki kitaplarında sevdiğim o yüksek tempo, tıbbi detaylarla örülü gizem ve sürekli diri tutulan merak duygusu burada da kendini hissettiriyor. Özellikle Jane Rizzoli’nin içinde bulunduğu durum, olaya yalnızca polisiye bir boyut kazandırmıyor; karaktere duyduğumuz bağlılık nedeniyle gerilimi çok daha kişisel hale getiriyor.
Benim en sevdiğim tarafı ise kitabın yalnızca “katil kim?” sorusuna yaslanmaması oldu. Asıl merak uyandıran şey, bu gizemli kadının neden bu kadar öfkeli olduğu ve arkasındaki karanlık geçmiş. Sayfalar ilerledikçe ortaya çıkan gerçekler, klasik bir rehine hikâyesinden çok daha büyük ve sarsıcı bir tablo çiziyor. Tess Gerritsen burada gerilimi yalnızca aksiyonla değil, sırların katman katman açılmasıyla kuruyor.
Yine de kitap kusursuz değil. Bazı bölümlerde federal soruşturmanın detayları olayın temposunu kısa süreliğine yavaşlatabiliyor. Fakat Gerritsen’in akıcı anlatımı sayesinde bu duraksamalar uzun sürmüyor ve roman yeniden hız kazanıyor.
Genel olarak Rehine, yüksek tempolu, sürükleyici ve son sayfaya kadar merak duygusunu canlı tutan bir roman. Korku, çaresizlik ve hayatta kalma içgüdüsünün iç içe geçtiği bu hikâye, Tess Gerritsen’in neden gerilim-polisiye türünün en güçlü kalemlerinden biri olduğunu bir kez daha hatırlatmış. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey katilin kim olduğu değil; insanların köşeye sıkıştıklarında neler yapabilecekleri sorusuydu. Ve iyi polisiyeler zaten tam da bunu başarır: Olayı çözdürürken insan ruhunun karanlık tarafına da bir pencere açmak.
Roman boyunca sırların yavaş yavaş açılması, olayların ardındaki nedenlerin beklenenden daha karmaşık çıkması ve Gerritsen’in akıcı anlatımı
“Bazı insanlar kötü oldukları için değil, hayatta başka bir çıkış yolu bulamadıkları için kaybolurlar.”
Thomas Korovinis’in Fahişe Çika romanı tam da bu hissin etrafında dolaşan, kısa ama yoğun bir anlatı.
Kitap, Çika adlı bir hayat kadınının yaşamını merkezine alırken aslında tek bir insanın hikâyesinden çok daha fazlasını anlatıyor. İstanbul’un eski sokakları, Rum kültürü, meyhaneler, yoksulluk, erkek egemen düzen ve toplumun dışına itilmiş insanların görünmeyen hayatları satır aralarında canlı bir şekilde hissediliyor. Çika; sert görünen ama içinde büyük kırgınlıklar taşıyan bir kadın. Onun hayatını okurken zaman zaman ona acıyor, zaman zaman kızıyor ama en çok da neden bu hâle geldiğini düşünüyorsunuz.
Romanın olay örgüsü çok büyük kırılmalardan oluşmuyor. Daha çok Çika’nın geçmişi, yaşadığı ilişkiler, erkeklerle kurduğu yıpratıcı bağlar ve hayata tutunma çabası üzerinden ilerliyor. Bu yüzden kitap, klasik anlamda “ne olacak?” merakıyla değil; “bu insan neden böyle olmuş?” duygusuyla okutuyor kendini. Korovinis, Çika’nın hayatını anlatırken dramatik bir ajitasyona kaçmıyor. Her şeyi oldukça doğal, hatta bazen soğukkanlı bir dille aktarıyor. Bence kitabı etkileyici yapan şey de tam olarak bu.
Yazarın dili ise romanın en güçlü yanıydı. Rum kültürünün izlerini taşıyan anlatım, eski İstanbul’un sokak dili ve meyhane atmosferi kitabı sıradan bir hikâyeden çıkarıp yaşayan bir hatıraya dönüştürüyor. Okurken bazen bir roman değil de eski bir İstanbul türküsünü dinliyormuş gibi hissettim. Özellikle karakterlerin konuşmaları çok gerçek ve samimi duruyor.
Kitap boyunca aklımda sürekli şu düşünce vardı: Toplum bazı kadınları önce yalnız bırakıyor, sonra da onları yargılıyor. Çika’nın hikâyesi tam olarak bunun örneği. Onun yaşadığı hayat “ahlak” üzerinden değil, çaresizlik
Her Şeyiyle, Emma Scott’ın okuyucunun kalbini yavaş yavaş kırıp sonra usulca toparlayan romanlarından biri. İlk kitap olan Son Sürat’in ardından gelen bu hikâye, sadece bir aşk romanı değil; yas tutmanın, suçluluk hissinin ve yeniden nefes almayı öğrenmenin hikâyesi. Kimi kitaplar ağlatmak için dramatiktir, bu kitap ise acıyı sessizce hissettirdiği için etkileyici oluyor.
Emma Scott’ın kaleminde hep sevdiğim bir kırgınlık hissi vardır, karakterlerini yalnızca konuşturmaz, içlerini de sessizce kanatır. Bu yüzden Her Şeyiyle’e başlarken bende bıraktığı beklenti oldukça yüksekti. Ne var ki bu kez hikâyenin duygusu bana geçmek yerine hep bir mesafe bıraktı.
Kitap boyunca acı, kayıp ve iyileşme üzerine çok şey söyleniyor ama çoğu yerde aynı duyguların etrafında dönüp duran cümleler, hikâyeyi derinleştirmekten çok yavaşlatmış gibiydi. Karakterlerin kırılmışlığı anlatılıyor evet, fakat ben onların ruhuna yaklaşmak yerine dışarıdan bakıyormuşum hissine kapıldım. Özellikle ilişkilerin gelişimi bende o “kalbe dokunan” hissi yaratmadı.
Emma Scott genelde aşkı büyük romantik sahnelerle değil, insanların birbirinin yarasına sessizce dokunmasıyla anlatmış. Bu kitabında da bunu yapmaya çalışmış ama bana göre duygu ile okur arasındaki bağ eksik kalmış gibi. Bazı kitaplar sizi ağlatmaz ama içinizde ağır bir iz bırakır; Her Şeyiyle ise bende ne derin bir iz ne de unutulmaz bir etki bırakabildi.
Yine de tamamen değersiz bir kitap olduğunu söyleyemem. Yer yer altı çizilesi cümleleri, sakin ama melankolik atmosferi vardı. Sadece Emma Scott’tan alıştığım o güçlü duygusal çarpışmayı bu kez hissedemedim. Belki de mesele kitabın kötü olması değil, bazı hikâyelerin insanın ruhuna denk düşmemesi.
