Sinem Aydoğan
@Sinemaydogan
Okuyorum çünkü öldüğüm zaman tek bir hayat değil, yüzlerce hayat yaşamış olmak istiyorum.
437 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayatım geçti, rüzgâr gibi geçti. Anlamadan. Çarçabuk. Bu kadar eziyet, yani bazı günler yüz yıl gibiydi. Gene de geçti, gitti. Geldik, gideceğiz.
Kaderim nasıl bunları başıma getirdi, kara kaderim, nasıl oldu bu iş? Hangi yolu alayım, kime derdimi anlatayım, dünya kafamın içinde bir yumak, başım bir fırıldak gibi dönüyor, nerede bulacaksın sana benzer bir kalp, sana acıyacak bir yürek? Ne olacağım ben…
Her Şeyiyle, Emma Scott’ın okuyucunun kalbini yavaş yavaş kırıp sonra usulca toparlayan romanlarından biri. İlk kitap olan Son Sürat’in ardından gelen bu hikâye, sadece bir aşk romanı değil; yas tutmanın, suçluluk hissinin ve yeniden nefes almayı öğrenmenin hikâyesi. Kimi kitaplar ağlatmak için dramatiktir, bu kitap ise acıyı sessizce hissettirdiği için etkileyici oluyor.
Emma Scott’ın kaleminde hep sevdiğim bir kırgınlık hissi vardır, karakterlerini yalnızca konuşturmaz, içlerini de sessizce kanatır. Bu yüzden Her Şeyiyle’e başlarken bende bıraktığı beklenti oldukça yüksekti. Ne var ki bu kez hikâyenin duygusu bana geçmek yerine hep bir mesafe bıraktı.
Kitap boyunca acı, kayıp ve iyileşme üzerine çok şey söyleniyor ama çoğu yerde aynı duyguların etrafında dönüp duran cümleler, hikâyeyi derinleştirmekten çok yavaşlatmış gibiydi. Karakterlerin kırılmışlığı anlatılıyor evet, fakat ben onların ruhuna yaklaşmak yerine dışarıdan bakıyormuşum hissine kapıldım. Özellikle ilişkilerin gelişimi bende o “kalbe dokunan” hissi yaratmadı.
Emma Scott genelde aşkı büyük romantik sahnelerle değil, insanların birbirinin yarasına sessizce dokunmasıyla anlatmış. Bu kitabında da bunu yapmaya çalışmış ama bana göre duygu ile okur arasındaki bağ eksik kalmış gibi. Bazı kitaplar sizi ağlatmaz ama içinizde ağır bir iz bırakır; Her Şeyiyle ise bende ne derin bir iz ne de unutulmaz bir etki bırakabildi.
Yine de tamamen değersiz bir kitap olduğunu söyleyemem. Yer yer altı çizilesi cümleleri, sakin ama melankolik atmosferi vardı. Sadece Emma Scott’tan alıştığım o güçlü duygusal çarpışmayı bu kez hissedemedim. Belki de mesele kitabın kötü olması değil, bazı hikâyelerin insanın ruhuna denk düşmemesi.
