Beren
@Sireinna
25 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
10/10
XVII
Değişir miyim seni bir yaz gününe?
Çok daha güzelsin sen çok daha ince:
Mayısın goncaları sert rüzgarlarla titrer,
Yaz günleri kısa bir düş gibi gelir geçer:
Bazen cehennemin ateşi tepende parlar,
Sonra altın gibi saçlar sararıp solar
Her ne kadar güzel olsan sonun değişmez;
Ne şans, ne doğa yasası sana yardım etmez.
Fakat senin sonsuz yazın hiç solmayacak,
İnce güzelliğin de hiç silinmeyecek,
Ne de ölüm seni gölgesine alabilecek,
Shakespeare, kendini diğer insanlardan ayıran ve bilgeye yükselten hissin sevgilisine duyduğu aşk olduğunu biliyordu. Sanatını tüm varlığıyla sevgilisine adamamıştı, sanatı tüm varlığıyla sevgilisiydi. Sevgilisini ölümsüzleştirmeye, sonsuzlaştırmaya çalışıyordu.
LX
Zaman, armağanını yok etmeye koyulur.
Gençliğe vergi olan süsü zaman didikler,
Derin çizgiler kazar güzelliğin alnına.
LV
Seni pasaklı zaman pis bir mezara gömer,
Ama satırlarımda güzelliğin ışıldar.
“Güzellik doğar, yaşar,ölürdü çiçek gibi” onun için. Sevgilisinin güzelliğini acımasız zamanın yitirecekti ama yazdığı satırlar yaşadıkça sevgilisinin güzelliği ebediyete kadar sürmeye devam edecekti. Yüzyıllar boyu ölmeyen bir çiçek olacaktı. “Yeryüzünü mahşere yaklaştıran çağların gözünde bile sana bir yer var, övgüm seni çıkardıkça göklere” diyerek betimliyordu bunu.
LXXXI
Sevecen dizelerim anıt olur sana da:
Henüz doğmamış gözler bile okur durmadan.
Yarınki diller övgü sunacak varlığına
