Yetişkin olurken bakı açımızı, gerçekliğimizi ve masum ruhumuzu nasıl kaybettiğimizin güzel bir özeti sayılabilir. İnce bir kitapmol asına rağmen her diyaloğu alıntı yapılabilir değerde. Sembolizmin çokça kullandığı bir anlatımı var. Özellikle yazarın hayatını bilirseniz kitap daha da anlam kazanıyor. Çocuk kitabı gözüyle bakmadım çünkü "gözler kördür ama kalp gerçeği görür."
Keşke aynı saatte gelseydin, dedi. Her gün akşam dörtte gelirsen, saat üçte sevinmeye başlarım. Vakit geçtikçe, mutluluğum artar. Tam dörtte heyecanlanmaya, merak etmeye başlarım. Böylece mutluluğun değerini anlarım. Ama her gün başka saatte gelirsen, seni karşılamak için, ne zaman 'yüreğimi hazırlayacağımı' bilemem... Töre lazım insana.