İç dünya arayışıma gelince konu, kendimi denizin ortasında yalnız bırakılmış bir balık gibi hissediyorum. Evet yüzmeyi biliyorum, düşüncelerim, hayallerim, sorularım ve cevaplarım benim elimde. Fakat o yalnızlık hissi beni korkutuyor. Sanki ne tarafa yüzsem kaybolacakmışım gibi hissediyorum. Bu da normalin üstünde bulanık bir his. Bir de bazen tüm yönlere aynı anda yüzmek istiyorum. Gerçekten bir balık olsaydım döne döne bunu yapardım belki :) Fakat ademoğluyum, Bismillah diyerek, acele etmeden, zedelemeden, korkmaktan korkmadan adım atmalıyım. Evet yalnızca bir adım. Sonuçta adımlarım beni yolda kılacak. Ve bende yolda olmaktan mesulüm. Dolayısıyla kişinin kendini bulmada ki en büyük etkenin kendisi olduğunu düşünüyorum. Tıpkı bebek bir balık gibi ilk başta yuvarlanarak başlamayı göze alabilmek lazım. Önce kendi elimizden tutmalıyız.