Her anı ölümün tamamen farkında olarak yaşamak hiç kolay değildir.Bu,güneşe dosdoğru bakmaya benzer:Fazla dayanamazsınız.Hayatımızı korkudan donmuş bir şekilde geçiremeyeceğimiz için ölüm korkusunu yumuşatacak yöntemler üreteriz.Çocuklarımız aracılığıyla kendimizi geleceğe yansıtırız;zenginleşir,ünlü olur,hayatta her zamankinden fazla yer kaplarız;saplantılı,koruyucu ritüeller geliştiririz ya da nihai kurtarıcıya derinden inanarak bağlanırız.
Çok tuhaf,insanlar büyük bir mutsuzluk yaşayanlara mutluluktan bahsedemiyor. Anlamıyorum.Aslında tam da büyük bir mutsuzluk halinde mutluluk dileklerine ihtiyaç vardır,halihazırda mutlu olanların ihtiyacı yoktur.mutsuz olduğunuzda,sanki herkes öyle kalmanızı diliyor. Sonsuza kadar.
Çünkü insanlar siyah ya da beyaz değildir.Ne kadar uğraşırsanız uğraşın,hiç sapma yapmadan tek bir yolda kalamazsınız.Ve bu da sizin kötü bir insan olduğunuz anlamına gelmez.