Bizden habersiz bir sürü iyilik olurken bizden habersiz olan kötülüklere saplanıp yaşıyorduk belki de hayatımızı. Odaklandığımız her şeyi düşündükçe çoğaltıyor, dünyamız yapıyorduk.
Evrenin bir parçası olduğumuzu, var olan her şeyle bağlantımız olduğunu ve bu bağlantının bazen, bazılarıyla çok daha kuvvetli olduğunu bilmiyordu, hayatı kader sanıyordu, oysa hayat daima zıtlıkları birbirine bağlıyordu. Kaderimiz seçimlerimizden oluşuyordu. Ve tüm bu akışı anlamamak fırtınalar doğuruyordu. İnsanlar kendi fırtınalarında yitip gidiyordu.
Nedenlerini bilmediğimiz duygularımız değil miydi fırtınalarımız?