Yıllar sonra ciddi işlerle ilgilenmeye başlayınca içimizdeki şairi ,ozanı yitirdiğimizin farkına varırız. Ne yazık ki uzun saatler boyunca kurduğumuz güzelim hayaller gencin daha hayati işlere konsantre olmasına engel olur. Bir kelime, bir öneri, bizi işimizden alıkoymak için yeterli olur. Kendimizi toparlayana kadar bir saat geçmiş olur. Üstüne üstlük odada yalnız başına yapılacak çalışma o kadar iticidir ki isteğimiz kaçar. Pembe bulutlardan aşağı, gerçek hayata inmek çok zor gelir. Oysaki boş hayaller zararlıdır. İşe verilmesi gereken çok değerli saatler bu faydasız alışkanlıkla tüketiliyor.