Alex Schulman yazdığı her kitabı aslında kendi annesini anlayabilmek ve onu affedebilmek için yazdığını, fakat her defasında bu hedefini gerçekleştirmede başarısız olduğunu dile getiriyor. Maalesef ki bu kitabında da insanın yüreğini burkan birtakım olaylar bizzat yazarın kendi hayatında yaşamış olduğu şeyler. Oldukça akıcı bir kitap. Yaşanan olayları ayrı ayrı üç karakterin gözünden okuyoruz kitap boyunca. Ama tam bir şeyler olacağı anda bölümün bitmesi, diğer karakterin bakış açısına geçilmesi ve bunun devamlı olması beni rahatsız etti açıkçası. Diyaloglar da çok tatmin edici değildi. Konuşulacak o kadar şey varken iki cümleyle bitirilmesi beni çileden çıkardı. Baştan sona kadar iletişimsiz ilişkilerin açtığı felaket sonuçları okuduk. Kısacası, hasta insanlar gitsin, tedavi olsun. Tedavi olana kadar da ne aile kursun ne çocuk yapsın!!!