Ve işte o yüzden yani bir zamanlara ait her saniyeyi kendime sayısız defa tekrar ettiğimden bütün çocukluğum belleğimde öylesine yakıcı bir anı olarak kaldı ki o geçmişe karışan yıllara ait her dakikayı sanki daha dün kanımda dolaşmış gibi sıcak ve canlı hissedebiliyorum
Hatıradaşını kaybetmek hatıranın kendisini kaybetmek gibi hissettiriyordu, sanki birlikte yaptıklarımız birkaç saat öncesine göre daha az gerçek ve önemsizmiş gibi.