Ünsal Uçar
@Snovbad
Şu anda okuduğu kitap
Adam yazmış beyler, diyerek inceleme ve yorumlama sanatının içine sıçmak istemem ama hakkaten adam yazmış. Kitap, bir roman ve düz yazı olarak tanımlansa da yazım şekli aşırı şairane olmuş, sadece teknik açıdan düz yazı diyebiliriz.
İlk sayfalarda kitabın içerisine girebilmekte zorlandım yine bu şairane yazım şeklinden dolayı, tam olarak yoğunlaşıp, kaptıramadım kendimi. Ancak dile alıştıkça ve aslında yazarın ne menem bir işe giriştiğini fark ettikçe kitaba olan ilgim ve saygım artmaya başladı. Sonrasında da bitmesin diye elimden geldiğince yavaş ve tadını çıkaracak şekilde devam ettim.
Benzeri zor bulunacak bir eser.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Orjinal dilinde belki çok daha dolu dolu bi anlatımı vardır ancak türkçe çevirisi eksik kalmış ve pek başarılı olmamış. Çılgınlarca dolaşan seyyahlara belki de çok daha anlam ifade eder, benim gibi mağara insanları yerine.
19. yüzyıl Rusya'sında üç tane general bir arada oturmuş sohbet ederken, bunlardan bir tanesi huzur bozan bir fikir ortaya atıyor. "Astlarımıza daha iyi davranmalıyız, kendimizi onlardan üstün görmemeliyiz, hümanist olmalıyız, onlar da insan" temalı bu fikre diğerlerinin verdiği "lan oğlum sen generalsin, ne hümanistliği amk" minvalindeki itirazlar da etki etmez ve kahramanımız bu insanlığı her şeyin üstüne koyan fikrini kanıtlamak için bir çalışanın düğün eğlencesine sürpriz bir ziyarette bulunur ve her zamanki gibi hayat ona gerçeklerle hayalleri karıştırmamak gerektiğini gösterir.
İçerisinde "Bir Delinin Hatıra Defteri"ne ek olarak "Palto" ve "Burun" öyküleri de bulunmaktaydı. Şimdi düşününce aklımda en kalanı "Palto" oldu. Kitabı okumadan önceki günlerde Bahar Feyzan'ın ilgili öyküyü anlatmasının da bunda büyük etkisi vardı.
"Burun"u da, "Bir Delinin Hatıra Defteri"ni de çok az hatırlıyorum. "Bir Delinin Hatıra Defteri"ne dair yine az çok keyifli bir öykü olduğuna dair hisler oluşuyor içimde ancak "Burun" öyküsü çok hayal meyal aklımda. Şu an hakkında bir şeyler yazmaya çalıştığım için iyice hatırlamaya zorluyorum kendimi ama sadece burnunu kaybeden bir adam olduğunu hatırlıyorum, gerisi tamamen gizem.
"Palto" hakkında ise aklımda çok daha fazla detay var. Akaki Akakiyeviç'in hazin öyküsü. İnsani bir yoksulluk dramı olarak başlayan öykü son sayfalarda fantastik boyuta geçiyor. Fantastik kısmı eklemeseymiş yazarımız hayvan gibi üzücü bir öykü ile baş başa kalacakmışız ama o son müdahale insanın umudunu kaybetmemesini sağlamış.
Kısaca anlatayım. Akaki Akakiyeviç kardeşimiz yıllardır yükselme umudu olmayan bir işte kıt kanaat geçinerek hayatta kalmaya çalışıyor. Kendisi de çok hırsları olan bir karakter değil. Yaptığı basit işten memnun. Hayat onu mecbur bırakmadıkça bir şey yapmayan insanlardan. Bu monoton düzende ekmeğine bakan kardeşimizin düzenini kış soğukları bozuyor. Lime lime olmuş, palto demeye bin şahit lazım olan kumaş parçası artık onu soğuklara karşı koruyamamaktadır. Donarak ölmek istemiyor ise, hatta ölmeyi geçtim az biraz normal insan standardında yaşamak istiyorsa bu sorunu çözmesi gerekmektedir. Terziye gider. Terzi ona, kardeş bunu yak, der. Yani insanı geçtim, it köpek bile giymesin bunu, der. Güzel hoş diyorsun terzi kardeş ama Akaki Akakiyeviç için yeni bir palto demek neredeyse donarak ölmeye eş değerdi. Ne kadar dil
Hayatı ciddiye almamak gerektiğini hatırlamak için biraz kara mizaha ihtiyaç olduğunu düşünürüm. Böyle bir hatırlatmaya ihtiyaç olduğunda da gittiğim yazar Kurt Vonnegut'tur. Mavi Sakal'da sağ olsun yaşananların absürtlüğüne gösterdiği vurdumduymazlık ile gerekli hatırlatmayı yaptı.
