Hasan
@Socratbey
Hafızamın dibindeki çiçekler akışkan gerçekliğini alıp götürüyor şimdiki zamandan, ve bir sinekkuşu havada asılı kaliyor, nektarın kokusunu kokluyorum avuç içlerimle, avucumda ezerken taç yapraklarını Tohumları saçıyorum, kelimeleri seçiyorum ve ardından kelimeleri saçıyorum bu kez dünya hali'ne düşüyorlar ağır aksak, tekrar tekrar uyanıyorum, derken yavaşça uyumlanıyorum.
Reklam
Çattık bir zamana, baktık zaman yok.
Ölü davul çalar, diride can yok.
Öfke şaha kalkti
At var, meydan yok.
insan çoğu zaman iyi olmanın tutunmakla ilgili olduğunu düşünüyor. Oysa asıl yük, kaybetmemek için sıktığımız şeylerden geliyor. Kontrol edemeyeceğimiz insanlara, geri dönmeyecek anlara ve çoktan değişmiş ihtimallere tutunuyoruz. Bu da insanı yavaş yavaş tüketiyor. Bırakmak ise vazgeçmekten çok kabullenmek gibi; olanı olduğu haliyle görmek. Çünkü gerçekten bize ait olan şeyler, zaten elimizde kalıyor. Geri kalan her şey sadece bir süreliğine bizimle yürümüş oluyor. Bazen devam edebilmek için mücadele etmek değil, direnmeyi bırakmak gerekiyor.
Kalabalığın ortasında aniden duruyorum ve bu anın bir daha hiç yaşanmayacağını fark ediyorum, yığının ortasında yine de diğerlerinden nonilyon ışık yılı uzakta, gözlerinin içinden yalnızca bana yanıp sönen yıldızları saymak için sonsuza kadar vaktimiz var, ekonomik krizi esgeçiyorum, açlık ve savaşlardan bir kaç saniyeliğine af diliyorum, bir öpücükle zamandan bir iç cep yaratıp kendimi içine saklıyorum, bugün seni ne kadar sevdiğimi söylemesem de olur.
"Üç günlük dünya', ikisi gitti biri kaldı, belki üçü dört ettiler biz bilemedik. Çocukken izlediğim bir dizinin sokaklarında yürüyorum bugün, esnafın selamlaşması, sokağa gelen yabancılar, alışıldık komşular, insanlar mükemmel değildi o zamanlar, herkes biraz kırık dökük ama herkes bir diğerinin kırıklığından seviyor birbirini, dizide bir kadın vardı, büyük gözleriyle herkesi kocaman gördü, bakışları hep biraz melankolik, hep çocuk ruhlu, bir bahar günü, aslında hava güzeldi, işte beni hep bu güzel havalar mahvetti.
Reklam