Yıllarla değil, başarılarla yaşarız. Nefeslerle değil, düşüncelerle; Bir kadran üzerindeki rakamlarla değil, duygularla yaşarız. ZAMANI KALP ATIŞLARIMIZLA ÖLÇMELİYİZ. Aristoteles
Adel birdirbir oynar gibi çocukluğunun üstünden atladığını hissediyordu. Yere bir yetişkin olarak inecekti. İndiğinde de artık dönüşü olmayacaktı,çünkü yetişkin olmak babasının bir zamanlar bir savaş kahramanı olmak için söylediği şeye benziyordu:Bir kere oldun mu, öyle de ölürsün.
Adel dünyanın özünde adaletsiz bir yer olduğunu anlayamayacak kadar saf değildi; bunu görmek için yatak odasının penceresinden dışarıya bakması yeterliydi.
Tepemize çığ düştüğünde bütün o karın altında yatarken neresi aşağı neresi yukarı anlayamaz oluyormuşsunuz. Karı iteleyip kurtulmak istiyor ama yanlış yönü seçip kendini daha da derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. İşte kendimi aynen böyle hissediyordum. Yönünü şaşırmış arafta kalmış. Pusulamdan olmuştum.