Songül Gültekin Yılmaz
@SongulGultekin
Şu anda okuduğu kitaplar
Romanı, katılmış olduğum bir kitap grubunun Şubat ayının zor(kazık) kitabı seçilmesi sonucu okuma kararı aldım. “Önce kurbağayı ye” mottosuna sadık bir insan olarak hiçbir araştırma yapmadan Şubat ayının ilk kitabı olarak okumaya başladım (korka korka) Korkularım yersiz çıktı çünkü çözülmesi gereken cinayetleri anlatıldığı bir romanmış ve “lise dönemlerinde Tess Gerritsen romanlarını çiğnemeden yutan bir kadınım ben bu kitap zor kitap olamaz benim için” sonucuna vardım. Tabii bu kitabı çiğnemem gerekti biraz, çünkü ortaçağda geçiyor ve din felsefesiyle siyasetle harmanlanmış cinayetler şeklinde sunuluyor önümüze. Benim için eğlenerek vakit geçirdiğim kadar farklı alanlara ilgi duymamı sağlayıcı bir kitap oldu. Kitap bittikten sonra yorumları okudum çok sıkılan zorlananlar olmuş bana güvenme sevgili okuyucu zaman senin zamanın kısa değil 700 sayfa verdiğin zamana değmeyecekse sırf okumuş olayım diye çile çekeceksen hiç başlama.(yorumlardan anladığım kadarıyla güzelim romanı çile gibi çekenler olmuş)
Reklam
Hay bin Yakzan, ruhun uyanışı, aklın oğlu. Eğer tek cümleyle anlatacaksak “sadece aklını kullanarak yaratıcıya varmanın mümkün olduğunun anlatılmaya çalışıldığı öyküler. “
Kitap İbn Sina ve İbn Tufeyl’in Hay bin Yakzan öykülerini arka arkaya içinde barındırıyor. Benim en çok hoşuma giden İbn Tufeynl’in Hay bin Yakzan’ı oldu (ilki biraz daha tecrübe gerektiriyor sanırım). İbn Tufeyl’in öyküden önce islam düşünürlerini çok hoş bir dille eleştirmiş (bence hoş). Öykü iki farklı şekilde başlıyor ve iki farklı sonla bitiyor bu da çok hoş. İçeriğine girmek istemiyorum boş kafayla okunmasını tavsiye ediyorum. Bir öğretmen olarak 1186 yılında bir islam düşünürünün bilgiye nasıl varılacağını bu şekilde anlatması beni şaşkına çevirdi. Kitaplığımın en değerli kitaplarından olacak.(kitaplığım 10-15 kitaptan falan oluşuyor ama olsun).
Evet saatler üzerinden zaman kullanımına çokça yer vermiş ama şahsi fikrim bu konudan ziyade son satırına kadar modern zamanın eleştirisini içinde çok iyi şekilde barındırmayı başarmış bir eser.
Modernleşme şemsiyesini altına girip anlamsız uğraşları bu şemsiye çatısına sıkıştırıp kitleleri nasıl peşinden sürükleyeceğini anlatıyor. Aslında bir çok şey anlatıyor uzun uzun anlatmanın anlamı yok burayı okuyan değil ancak kitabı okuyan alacaktır anlatılanları. Bazı kitaplar vardır son satırı bitirip kapadığımızda aklımızda hikaye değil karakterler kalır işte bu kitap kapanınca eskiden oturduğunuz mahallenizde hâla oturmakta ve yaşamakta olan kişileri hatırlıyormuş hissini bırakıyor. Ahmet Hamdi Tanpınar okumaya Huzur kitabından başladığım için bu kitabı korka korka eline alan bir kişi olarak söylüyorum “Su gibi akıyor”kitaba yeni başlayacaklara malzeme listesini sayıyorum: kâğıt, kalem ve Google araba butonu(ya da sözlük) neden çünkü eski Türkçeden birçok kelime kitabın son sayfasına kadar karşınıza çıkmaya devam ediyor.
