Acıya alışmak, dışarıdan bakıldığında güçlü görünmekle karıştırılır çoğu zaman. Oysa Murakami'nin de söylediği gibi; insan bir kez acıya alıştı mı, içinde sessiz bir boşluk oluşur. Gülümser, konuşur, işine gider ama içindeki o karanlık artık onun bir parçasıdır. Ve o sessizlik, bir gün insanı geri dönülemez şekilde değiştirir.Bazen en çok konuşanlar değil, en sessiz kalanlar en büyük savaşı verir.