“Bütün olanları bir sözlə tamamlaya bilərəm: Müharibə. Ya da müharibələr. Bir deyil, iki deyil, saysız-hesabsız müharibələr. Böyük və kiçik, ədalətli və ədalətsiz müharibələr oldu. Qəhrəman və canilər kimi tanıdıqlarımızın dəyişən mövqelərinə şahid olduq. Hər gələn cani bizi özündən əvvəlkinə şükür etdirdi”.
“Sən yaxşı övlad çıxdın”.
“Səninlə qürur duyuram, Markos”.
Mən əlli beş yaşındayam. Bu sözləri eşitmək üçün bir ömür gözləmişəm. Artıq çox gecdirmi? Bu yaşda, nəhayət, bu sözləri eşitmək çox gecdirmi? Bizim üçün çox gecdirmi? Anamla mən bir-birimizi çoxmu incitmişik? İçimdən bir səs beləcə davam etməyimizi, bir-birimizə yaxşı davranmadığımızı düşünməməyi söyləyir. Belə olsa ağrısız ötüşmək olar.
Mən başa düşdüm ki, sənin daxili aləmin dünyanın vecinə deyil. Dünya sənin dərin və sümüyün altından gizlənmiş ümidlərin, arzuların, kədərin və sevincinlə maraqlanmır. Məsələ bu qədər sadə, cəfəng və qəddar idi.
İnsanlar ən ağıla gəlməz şeylərlə yaşamağa alışırdılar. Bu, onun həyatı idi. Bu, onun anası idi. Bu, onun atası idi. Əvvəllər bilməsə də, bu, onun özü idi.