“Politikadaki hürriyet, bir yığın hürriyetsizliğin anahtarı veya ardına kadar açık duran kapısıdır... Ben bu kadar kendi zıddı ile beraber gelen ve zıtlarının altında kaybolan nesne görmedim. Kısa ömrümde yedi sekiz defa memleketimize geldiğini işittim. Evet, bir kere bile kimse bana gittiğini söylemediği halde, yedi sekiz defa geldi ve o geldi diye biz sevincimizden, davul zurna sokaklara fırladık. Nereden gelir? Nasıl birdenbire gider? Veren mi tekrar elimizden alır? Yoksa biz mi birdenbire bıkar, ‘Buyurunuz efendim, bendeniz, artık hevesimi aldım. Sizin olsun, belki bir işinize yarar!’ diye hediye mi ederiz? Yoksa masallarda, duvar diplerinde, birdenbire parlayan, fakat yanına yaklaşıp avuçlayınca gene birdenbire kömür veya toprak yığını haline giren o büyülü hazinlere mi benzer? Bir türlü anlayamadım... Nihayet şu kanaate vardım ki, ona (hürriyete) hiç kimsenin ihtiyacı yoktur. Hürriyet aşkı, ... bir nevi snobizmden başka bir şey değildir. Hakikaten muhtaç olsaydık, hakikaten sevseydik, o sık gelişlerinden birinde adamakıllı yakalar, bir daha gözümüzün önünden, dizimizin dibinden ayırmazdık. Ne gezer? Daha geldiğinin ertesi günü ortada yoktur. Ve işin garibi biz de yokluğuna pek çabuk alışıyoruz”1.
Reklam
Fildişi, mermer, etrüsk heykelcikleri, resim, gümüş eşyalar ve urbalar, gaetulya moruyla boyanmış.
Çoğu mahrumdur bunlardan ve kimileri de hiç aramaz bunları.
Sıradanlığın sıradan olmadığı bir zaman diliminde ve yine sıradan olmayı demode değerlendiren yozlaşı toplumlar gariptir ve pratikte oldukça komiktir. Maalesef bu tür toplumlar kişi odaklı olmadıkları veya odak noktalarının dahi bilinemezliği nedeniyle oldukça geri kalmış toplumlardır.
Öncelikle şu beklenmedik manzarayla yüzleşelim: Hümanizmimizin striptizi. İşte çırılçıplak ve ve hiç de güzel değil: Yalancı bir ideolojiden, yapmanın incelikli aklanmasından başka bir şey değil. Yapmacık tavırları ve sevgisi, saldırgan eylemlerimize kefil oluyor.
