Savaş demokrasinin bağrına bir hedef ve zorunluluk olarak yerleșmekle kalmadı, politikaya ve kültüre de sızdı. Hem ilaç hem zehir -pharmakon'umuz- haline geldi. Savaşın, dönemimizin pharmakon'u haline dönüșmesi ise, sömürgecilik örneğindeki gibi, toplumlarımızı adım adım demokrasiden uzaklaşmaya ve düsmanlık toplumlarına dönüșmeye iten uğursuz tutkuları serbest biraktı, Sõmürge ilişkisinin ve sayısız yeni şeklinin gezegenimiz olçeğinde devam ettirilmesi eğiliminden Kuzey toplumları da kaçabilmiş değil. Teröre karşı savaş ve dünya ölçeğinde bir "olağanüstü halin" tesisi, bu eģilimi daha da güçlendiriyor
Mandrake, Clemenceau'nun bir zamanlar savaş hakkında ne söylediğini hatırlıyor musun? Savaşın, generallere bırakılamayacak kadar önemli olduğunu söylemişti. Elli yıl önce bunu söylediğinde haklı koca bir adam olabilir ama bugün savaş, politikacılara bırakılamayacak kadar önemlidir. Çünkü onların stratejik düşünmek için ne zamanları, ne eğitimleri, ne de eğilimleri var!
(Dr.strangelove)
Adalet kavramı çok enteresan değil mi? Bir zorunluluk olarak mı var yoksa baskıcının kendi eleştirisi olarak mı? İkinci durumda mükemmel bir araç, ilk durum epey uzak. Garip yani.