Berna Tosun
@Sonsuzokur
Lisans
Balıkesir
28 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Bir kitapta kaç hayatın hikayesi yarım kalabilirse o kadar çok hayat yarım kaldı. Yazarın diğer kitaplarını da çok severek okumuştum bu kitapta öyle oldu. Ama bu sefer tek bir karakter ya da tek bir olay örgüsü üzerine değil ortak geçmişe ait bağlantılı bir çok hayatı okuyoruz detaylıca. Çaresizliğin bencilliğin sarmalında yaşanan hayatları. Kitabın bazı yerlerinde yazar öylesine keskin geçişler yapmış ki sanki yazacaklarını, anlatacaklarını unutmaması gerekiyormuş hissiyle bir çırpıda yazmış. Okurken hangi hayatın daha zorluklarla geçmiş olduğunu düşünerek olayların bir suçlusunu arayıp bulamadan içim ezilerek okudum. Yoksulluğun, ailesizliğin, savaşın sonunda neler olmuş diye düşünürseniz cevap bulabileceğiniz güzel bir kitap iyi okumalar dilerim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Stefan Zweig kitaplarını okumayı çok seven biriyim. Kısacık hikayelerde olay detaylandırması ve karakterleri betimlemesini çok iyi yapan bir yazar. Aslında kitabın adından da çok net anlayabileceğiniz gibi gözden düşmüş, sürgün edilmiş kralın aşığı bir kadının çöküş hikayesi. Ve hikayede anlatıldığı gibi eski şatafatlı günleri için herşeyi yapan bir Madame de Prie var. Kitabı karakterin yoğun hırsı, makam, ilgi arsızlığı bende acıma hissiyle okudum. Kitap okumaya uzun uzadıya vaktiniz yoksa bir oturuşta okumalık güzel bir hikaye. Keyifli okumalar.
Hayatımda okuduğum her kitabı, her karakteri kendi öz benliğimde misafir eder ağırlarım ama bu sefer farkettim ki Lenin'in dediği gibi kendimi altıncı koğuşa kapatılmış hissettim öylesine derin öylesine zor bir kitaptı ki benim için. Düşünürken hangi karekter olduğumu unuttum İvan Dmitriç 'in yerine koydum kendimi. sistem beni deli etmiş kimseye kendimi anlatamıyordum kimse beni anlamıyordu . Sonra bir bakmışım Andrey Yefimiç olmuştum sistemi değiştirebilirdim ama yapmadım kaçtım görmezden geldim umursamadım ta ki bozulmuş düzen beni içine çekip parçalamaya başlayınca aklım başıma geldi aslında etrafıma göre aklım yavaşça beni terketti. Aslında şuan bile sanki altıncı koğuşun tavanına bakar halde yazıyorum bunları. Büyük üzüntü, acıma ve toplum eleştirisine tokat yemiş gibi sersemlemiş bir halde okudum kitabı. Ruhumda çok derin yerler edindi bu güzel kitap düşüncelerimin hep bir odasında altıncı koğuş var olucak İvan ve Andrey hep varoluşu tartışacak orada.
