Her zaman kibirli ruh, mantık, duygu dediğimiz, acı dediğimiz şeylerin aslında ne kadar zayıf, zavallı, sıkıntı veren şeyler olduğunu yine korku içinde duyumsuyorum, çünkü bütün bunların hepsi, aşırı olsa bile acı çeken, eziyet çeken bedeni bütünüyle yok edemiyor.
Bazen saklanır insan, saklanır, yakalanmamak için gizlenir, burnunun ucunu bile göstermeye korkar; yerini belli etmez, çünkü önyargı kol geziyordur, çünkü yeryüzünde başka şey kalmamış gibi, ...
Yanında, yerde bir paçavra kukla duruyor -onunla oynamıyor; dudaklarına götürdüğü parmak titriyor; öylece duruyor - kıpırdamıyor. Ev sahibesi bir şeker verdi; çocuk aldı, ama yemedi. Kederli, değil mi, Varenka?