Evrendeki küçücük dünyamızda herkes incinmiş, mutsuz, yanlış yer ve zamanda olduğunu düşünüyor.
Olması gereken davranışta bulunmanın adını da iyilik yapmak koymuşlar.
Samimiyetsizlik denizinin derinliklerinde yüzmeye çalışan balıklar gibiyiz.
İnsan ilişkileri. O kadar zorlaştı ve sahte hale geldi ki, kimse kimseyi dinlemiyor.
Dinler gibi görünenler de kendi konuşacakları cümleleri düşünüyor. Herkesin korkunç taktikleri var ve sadece çıkarlarına ulaşmak amacı taşıyor insanlar.
Herkes karşısındakini çıkarı kadar seviyor.
Çıkarının bittiği yerde sevgi de yok oluyor.
Kimler mi mutlu?
Kendisiyle arkadaş olabilenler...
Kokun,
Parçasıydı cennetin.
Ama sen bir esinti kadar sessiz
Bir sonbahar yaprağı kadar uzak,
Düştün avuçlarımdan,
Gözlerin geceyi fısıldardı usulca,
Bir an daha kalsan,
Sabah doğardı içime,
Ne sesin kaldı geriye,
Ne cennetten bir parça.