Benim için tek oturuşta bitirmelik bir kitaptı aslında ama dersler sağ olsun... T^T
Kibir ve narsistlik, bu iki kavramın ne kadar ileri gidebileceği ya da hazin sonunun ne olduğunun cevabıdır Dorian Gray. Dediği gibi bu kibri Basil mi içine ekti bilmiyorum, o kibri sulamışta olabilir yalnızca, bu iki eylem arasında bir uçurum var. Tek bildiğim, Dorian Gray günümüzde 'melek yüzlü şeytan' dediğimiz insanların en büyük tasfiri. Benim için, öyle. Henry ise bu canavarı büyüten asıl etken, Dorian başında manipüle edilmesi kolay bir çocuktu, yönlendirilmeye oldukça açıktı; çocukluğunun nasıl geçtiğini düşünecek olursak, yeni yeni alıştığı bir sosyalizmde ona yeni yollar ve seçenekler sunan birine kulak vermesi oldukça kaçınılmaz ve öngörülebilir bir şey, aynı zamanda anlaşılabilir. Yine de Dorian'ın sonunu hiç şüphesiz içinde büyümeye hazır olan o küçük kibir ve narsistlik parçası getirdi. O güzelliğiyle insanların gözlerini kendisine hapseden, tatlı gülümsemesi ve efsunlu bakışlarıyla insanlara hiç tereddetsüz istediğini yaptıran, onları aydınlık olan hayatlarından derin ve çıkılamaz o karanlık kuyuya yönlendirmekten zevk alan bir canavardır.
Reklam
Kitabı okurken içimde büyük bir merak uyandı, gerçekten bilmek isterdim; vahşi ya da uysal her türlü hayvanı avlayan insan evladının nasıl avladığı bu hayvanlarla arkadaş olduğunu, gerçekten bilmek isterdim.
Mesela o ilk barış adımını kimin nasıl attığını, sonunun nasıl bittiğini.
-Spoiler-
Sonu güzel bitti ama bitmedi, yaşamaları gereken ve yaşayabilecekleri çok şey vardı ancak Akhilles annesiyle babası tarafından zafer ve gururunu koruması öğretilerek büyütüldü. Ondan gururunu bırakmasını bekledim ama yapmayacağını her zaman biliyordum.
