Bengüsu
@Sputnikbiri
Delartfemme*
Şu anda okuduğu kitap
Ailemizi ne kadar tanırız? Onlar bizi ne kadar tanır? Doğumumuzdan beri yanımızda olan kişileri bile tanımıyorsak, başka kimseyi ne kadar tanıyabiliriz ki? Bu açıdan bakınca, herkesten her şeyin, hatta en acımasız suçların bile bekleneceğini düşünmem gerekmez mi? İnsan eninde sonunda kime, neye, hangi doğrulara bel bağlayabilir? Koşulsuz güvenebileceğim kişiler var mı? Böyle bir kişi var olabilir mi?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sesi açar gibi sessizliği de açmanın mümkün olup olmadığını sorgulamaya başladım. Sanki soruma cevap olsun diye, sessizlik her geçen saniye daha da arttı. Sonunda kulaklarımı acıtmaya, katlanılmaz hale gelmeye başladı.
... yan yana, birbirine değmeyen dünyalarda yaşamaya devam ettik.
En güzel sözler bile nasıl anlamsız, boş tınlayabilir. Yakın olmak için kelimelere, dokunuşlara, birbirlerini görüp işitmeye ihtiyaç duyanların hayatı ne kadar durağan ve sıkıcıdır kim bilir. Sevgilerinden emin olmak için kanıt isteyenlerin ya da kanıtlamaya ihtiyaç duyanların hayatları ne kötüdür.
Bu dönüm noktaları gerçekse, gerçekleştikleri anda farkına varır mıyız, yoksa sıçramayı çok sonradan, olayları yeniden hatırlarken mi fark ederiz?