Onu son bir kez görebilmiş olsaydı her şey çok farklı olacaktı, kendini bu kadar eksik, bu kadar kimsesiz hissetmeyecekti. Söylenmemiş her söz içinde bu kadar keskin ve parçalayıcı biçimde kalmayacak, böylesine çaresiz ve yalnız olmayacaktı. Gene söyleyeceklerini söyleyemeyecekti ama anılar böylesine sahipsiz, böylesine başıboş ve bu kadar canlı dolaşmayacaktı hafızasında. Son bir bakış, elini son bir tutuş onun gözlerinde görebileceği ümit verici küçücük bir pırıltı, anılarına belki bir sükunet ve teselli olacaktı.