Yolcu
@Srss
Say Bismillah, yallah, do it
Fernweh and Temet Nosce as a life method
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendimden içeri bir alem olduğu gibi, dışarı bir alem olduğunu bilmek de çıldırtacak kadar güzel geliyor bana. dikey boyut kadar yatay boyuttan da müthiş derece de etkileniyorum.
mesela evren, düşünsenize iki trilyon galaksinin içinde var olan "bir" galaksinn içindeki 200 milyar gezegenden birindesin. o gezegende deki 195 ülkeden birindesin. ve 8 milyar küsur insandan birisin. (sayısalcı arkadaşlar var oluş olasılığımı hesaplayabilirler:D )bu bende iki yönlü bir his oluşturuyor. evrenin içinde görülmeyecek kadar küçük olduğum hissi. bi çeşit kuş gibi hafiflik veriyor bana. salınıp durasım geliyor gakaksiler arasında. bir de küçücük benin, bu olasılıkları düşünebilecek bir potansiyelde yaratılmış olması. yaratılmış olmam da çok da açıklayamadığım bir his oluşturuyor ben de. seçilmiş olmak diyesim de yok buna, olasılık diyesim de. her neyse o. Allahım büyüksün.
Rambo, dönüşümü tetikleyen kriz unsurlarını kategorize eder:
• Mistik deneyimler (Paulus tipi deneyimler)
• Ölüm/ölümle yüzleşme
• Hastalık ve mucizevi iyileşme
• Varoluşsal boşluk (“Hayat sadece bundan mı ibaret?”)
• Transandans özlemi
• Aile içi kırılmalar, çocukluk travmaları
• Eski dini terk etme (apostasy)
• Kültürel-dışsal şoklar (kolonizasyon, misyonerlik)
Bu nedenle kriz, tek bir formda değil; çok yönlü ve kişiye özgü biçimlerde tezahür eder.
