Vronskiy hiç kimseyi, hiçbir şeyi görmüyordu. Kendisini kral gibi hissediyordu. Bunun nedeni, Anna'yı etkilediğine inanması değil -buna henüz inanmıyordu- Anna'nın onun üzerinde yaptığı etkinin kendisine mutluluk ve gurur vermiş olmasıydı,
-Gittiğinizi bilmiyordum. Petersburg'a neden gidiyorsunuz? dedi Anna direğe tutunacak elini indirip. Ve engel olmadığı bir sevinç ve canlılıkla yüzü aydınlandı.
Vronskiy dosdoğru Anna'nın gözlerinin içine bakarak:
-Neden gidiyorum? - diye yineledi soruyu. - Sizin olduğunuz yerde olmak için gittiğimi biliyorsunuz, dedi, -başka türlü yapamam.
''Hayır, bizi bırakıp gitmeyeceksin, başka birisi olmayacaksın, nasılsan öyle kalacaksın: Kuşkularınla, kendinden sonsuz hoşnutsuzluğunla, sonuçsuz kalan kendini düzeltme denemelerinle, yaşadığın düşüşlerle ve senin için olanaksız, sana nasip olmayacak sonsuz bir mutluluk beklentisiyle.''
Sayfa 124 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
Tek başıma gitmeye korkuyordum, neyse ki kardeşlerim benimle geldiler, yanlarına bir alet edevat çantası da almışlardı, herhalde beni tamir edeceklerdi.