Smyr
@Ssmyrr
Koca dünyada bir zerre . Kendi âleminde bir âlem.
Nerede iyi ve tam olacağını aramaya başlıyorsun sonra, yola düşüyorsun. Ev ev, sokak sokak, insan insan o yeri arıyorsun, sana iyi gelecek, güvende hissettirecek o yeri. Ve sanırım hayat bütünüyle bu arayıştan ve yola düşmekten, yolda düşmekten ibaret. Bulduklarının elinden kayıp gitmesi, serin bir bahçede umutla yüzünü güneşe dönmek, sırtını bir dosta dayamak, onun elinden bir tas çorba içmek, annene sarılmak, babanın saatini kolundan hiç çıkartmamak, sonra yeniden kaybetmek, boşluğa düşmek, "Boşluğa düşmek de hayatın kendisidir" demek ve aramaya devam etmek, eşiklere yüz sürmek, yüzünü öte döndermek,yüzünü düşürmek, yüzüyle gülüşmek, yüzünden düşmek ve devam etmek.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ebeveynlerimiz bizi incitmiş, ihmal etmiş olabilir, hayat bizim için sahiden de baştan sona kötü gitmiş olabilir ama bunların hiçbiri suçu geçmişe atıp bugün yaptığımız hataları haklı çıkartmaya ve değişmeden hayatımıza devam etmeye gerekçe değildir. Bu noktada bize düşen eşref-i mahlûkat olduğumuzun bilincinde olarak kırgınlıklarımızı, yorgunluklarımızı ve zayıf yanlarımızı iyileştirmektir.
Terapi odaklı dizilerden, asıl almamız gereken dersi özetleyen muhteşem bir cümle, J.K. Rowling'ten: "Ebeveynlerinizi, sizi yanlış yöne sevk ettikleri için suçlamanın da bir son kullanma tarihi vardır; dümene geçecek yaşta olduğun an, sorumluluk sana aittir."
Eğer yitirmek, kaybetmek olmasaydı yaşamak da olmazdı. David Kessler şöyle diyor: "Şaşırtıcı bir şekilde kayıp, isteğe bağlıdır. Kayıpsız bir hayat istiyorsam; sevgisiz, eşsiz, partnersiz, çocuksuz, arkadaşsız ve evcil hayvansız bir hayatımın olması gerekir. Kaybetme ihtimalinden kaçınmak, aynı zamanda hayatın zevklerinden de kaçınmak demektir."